Kabel koncentryczny oraz złączki

Rys. 10 Przekrój poprzeczny typowego kabla koncentrycznego

Rys. 11 Perspektywa boczna kabla koncentrycznego

Kabel koncentryczny (ang. coaxial cable) nazywany również koncentrykiem – jest zbudowany z przewodu miedzianego tzw. przewodnika wewnętrznego, który jest osłonięty materiałem izolacyjnym. Dielektryk czyli izolator również jest otoczony przewodnikiem miedzianym w postaci siatki i nazywa się go przewodnikiem zewnętrznym (ekranem, oplotem), który również jest otoczony osłoną ochronną z polichlorku winylu (PCW) lub teflonu. Kabel ten jest zbudowany współosiowo, ponieważ oba przewody miedziane posiadają tą samą oś. Koncentryk często jest stosowany jako medium transmisyjne w sieci Ethernet szczególnie dla urządzeń radiowych takich jak anteny radiowe. Zazwyczaj spotyka się koncentryki o dwóch impedancjach 50Ω i 75Ω. Numery w opisie kabla mówią nam jakie dany kabel posiada własności fizyczne i elektryczne.

Kable koncentryczne są bardzo podobne do siebie jedynie różnią się grubością. Są cienki i grube koncentryki, lecz to nie wszystko bo najważniejsza różnica po między nimi to stopień impedancji jaki posiadają. Zalety kabli koncentrycznych:

• obsługuje komunikację w dużej szerokości pasma.
• był pierwszym nośnikiem sieci Ethernet.

Wady kabli koncentrycznych:

• kable te są słabą i wrażliwą strukturą, nie mogą być zginane, łamane ani zgniatane, ponieważ po poddaniu ich takim uszkodzeniom wykazują gorsze parametry transmisji sygnału
• duże rozmiary,
• są droższe niż skrętka,

Złącza i końcówki stosowane w sieciach wi-fi przy łączeniu kablem koncentrycznym.

Złącza typu TNC

Rys. 12 Złącze TNC męskie

Rys. 13 Złącze TNC żeńskie

Złącza rodzaju TNC jest gwintowaną odmianą złącza BNC i dobrze działa w wyższych częstotliwości 12GHz. W końcówkach TNC dzięki gwintowanej budowie zapobiega przeciekaniu sygnału.

Złącza typu N (neill).

Rys. 14 Złącze N męskie

Rys. 15 Złącze N żeńskie.

Złącze N jest wykorzystywane w antenach 2,4 GHz. Końcówki te stosuje się najczęściej przy połączeniach zewnętrznych, ponieważ ma odpowiednie zabezpieczenia przed wodą. Zakłada się je na grubsze przewody i dlatego są dużo większe niż końcówki TNC. Złączki N dobrze pracują z częstotliwościami do 10 GHz. Najczęściej używa się je w urządzeniach 802.11b.

Złącza typu RP-TNC.

Rys. 16 Złącze RP-TNC żeńskie

Rys. 17 Złącze RP-TNC męskie

Złącza RP-TNC stosuje się głównie w Access pointach.

Złącza typu RP-SMA.

Rys. 18 Złącze RP-SMA żeńskie.

Rys. 19 Złącze RP-SMA męskie.

Złącza RP-SMA stosuje się głównie w kartach bezprzewodowych.

Złącza typu MC.

Rys. 20 Złącze MC żeńskie.

Rys. 21 Złącze MC męskie.

Złącza te stosuje się w kartach bezprzewodowych PCMCIA

Wyżej wymienione złączki są najczęściej stosowane w podłączaniu anten do urządzeń WLAN. Jednak stosuje się złączki RP-SMA, natomiast złączki RP-TNC są rzadziej używane.